ŽIVOTNA PRIČA DALIBORKE STOJŠIĆ, ZABORAVLJENE DIVE STARE JUGOSLAVIJE: Miran život i prava odluka u pravo vrijeme! (video)

Kultura Muzika Video

Daliborka Stojšić je srpska pjevačica, glumica, voditeljka, književnica, te bivša Mis Jugoslavije koja je popularnost stekla krajem šezdesetih i početkom sedamdesetih godina 20. vijeka kao jedna od članica grupe One i oni. Rođena je 1944. godine u Ćupriji. Sa suprugom Branimirom Đokićem živi u Beogradu.

Daliborka je još kao studentkinja Filološkog fakulteta u Beogradu postala javna ličnost. Naime, 1968. godine je izabrana za Mis Jugoslavije, a time su krenuli angažmani na filmu i televiziji, kao i muzička karijera. Prvo filmsko ostvarenje u kome je igrala bio je kratki film Dejana Đurkovića pod nazivom „Presađivanje osećanja“ iz 1969. godine. Od tada do 1980. godine Daliborka je glumila u televizijskim serijama „Obraz uz obraz“, „Pravdo budi lijepa“, „Sviju srca miljenici“, „U vaše zdravlje“ i drugima, piše Biografija.org. Uporedo sa glumačkom, gradila je vrlo uspješnu muzičku karijeru. Prvu singl ploču pod nazivom „Luda sam zbog vas“ objavila je 1968. godine. Nakon toga su uslijedile još dvije singlice, a potom je zajedno sa Lidijom Kodrič, Minjom Subotom i Slobodanom Bobom Stefanovićem osnovala grupu „One i oni“, koja je predstavljala pandan švedskoj grupi ABBA.

Boba Stefanović je brzo napustio grupu, a zamijenio ga je zagrebački muzičar Žarko Dančuo, za koga se Daliborka kasnije i udala. Zajedno su snimili pet ploča – „Što je babi milo / Daleko je zavičaj“, „More i mornari“, „Aždaja svome čedu tepa“, „Šta da činim kada sam furešt“ i „Hej, curo medena / Ponoćna patrola“. Kada se grupa raspala, Daliborka Stojšić je nastavila samostalnu karijeru, te do 1996. godine objavila tri albuma i nekoliko singl ploča. Nakon toga se povukla iz javnog života i posvetila književnosti. Objavila je dvije zbirke pjesama pod nazivom „Lutka koja govori“ i „Vuk samotnjak“.

Djetinjstvo, mladost i obrazovanje

Daliborka Stojšić je rođena 1944. godine u Ćupriji. Njena baka je porijeklom Čehinja, a djeda ju je upoznao tokom stručnog usavršavanja u Pragu. Po završetku osnovne i Srednje muzičke škole Josip Slavenski dvoumila se da li da upiše hemiju, i nastavi stopama svog djede ili da po uzoru na drugog djedu postane inženjer. Ipak, ljubav prema umjetnosti, književnosti, filmu i pozorištu, ju je navela da upiše književnost na Filološkom fakultetu u Beogradu. Uprkos brojnim obavezama nakon proglašenja za Mis Jugoslavije, uspjela je da završi fakultet i postane profesorka književnosti.

Karijera

Do prekretnice u životu Daliborke Stojšić, studentkinje književnosti došlo je 1968. godine kada je izabrana za Mis Jugoslavije. Na izboru koji je održan 13. jula 1968. godine u Majamiju plasirala se među 15 najlepših djevojaka na svijetu. Pobjedu te godine odnijela je brazilska ljepotica Martha Maria Cordeiro Vasconcellos. Ovaj je uspjeh Daliborki otvorio mnoga vrata u svijetu filma, televizije, ali i glazbe.

Filmska i televizijska karijera

Prvi projekat na kome je učestvovala bio je kratki film Dejana Đurovića „Presađivanje osećanja“. Daliborka je scenu dijelila sa glumcima Dušanom Bajčetićem i Svetozarom Vlajkovićem, a film je premijerno prikazan 1969. godine. Nakon toga se pojavila u drugoj sezoni popularnog televizijskog šou programa „Obraz uz obraz“ koji su vodili glumci Dragan Nikolić i Milena Dravić.

Uslijedio je angažman na televizijskoj seriji „Pravdo budi lijepa“ iz 1977. godine. Reditelj Jovan Ristić joj je povjerio glavnu ulogu u televizijskoj seriji „Profesinalci“ koja je snimana u periodu od 1977. do 1978. godine. Ostale uloge su tumači najpoznatiji mladi muzičari tog vremena, Oliver Dragojević, Arsen Dedić, Slađana Milošević i drugi, a serija je premijerno prikazana na Televiziji Beograd. Pojavila se u dvije epizode televizijske serije „Sedam plus sedam“ u režiji Jovana Ristića, a po scenariju Dejana Patakovića. I ova serija je emitovana na programu nekadašnje televizije Beograd, a okupila je čitavu plejadu odličnih glumaca

Daliborka Stojšić tri se puta pojavila u kultnoj dječjoj obrazovnoj TV seriji “Poletarac” koja se emitira od 1980.

Muzička karijera

Izdavačke kuće tog vremena prepoznale su talenat i potencijal koji Daliborka posjeduje, te se 1968. godine okušala i kao pjevačica. Snimila je svoju prvu ploču pod nazivom „Luda sam zbog vas“.

Pored naslovne, na tom albumu su bile još tri francuske šansone prevedene na srpsko-hrvatski jezik. Aranžmane su pisali Sreten Stevanović i Zvonimir Skerl. Zajedno sa Žarkom Dančuom i Orkestrom Vojkana Borisavljevića je snimila pjesme „Bam-Bam“ i „Tvoj klovn“, a na toj ploči iz 1969. godine našle su se još Dančuove numere „Moj profesor“ i „Potraži pravu ljubav“.

Na festivalu „Beogradsko proljeće“ 1971. godine su se predstavili pjesmom „Što je babi milo“. Iste godine su objavili singl ploču na kojoj je bila ova, kao i numera „Daleko je zavičaj“. Usledili su festivali „JNA 72“ i „Skopje 72“ na kome su otpjevali jpesme „More i mornari“ i „Kaži mi, kaži“. Ove numere su se iste godine našle na ploči u izdanju PGP RTB-a.

U saradnji sa pjesnikom Ljubivojem Ršumovićem su snimili ploču dječjih pjesma, koja se u prodaji pojavila 1972. godine, pod nazivom „Aždaja svome čedu tepa“. Na festivalu u Splitu su otpjevali pjesmu „Šta da činim kad sam furešt“, a potom su obradili francusku pjesmu „Jec Pourrais Etre Votre Fille“ i pod nazivom „Ja mogu kćerka vama biti“ objavili na singlici iz 1972. godine. Sa horom Jugoslovenske narodne armije (JNA) su 1972. godine snimili pjesmu „Ponoćna patrola“, koja se zajedno sa numerom „Hej, curo malena“ našla na njihovoj poslednjoj singlici u izdanju PGP RTB-a. Premda je grupa One i oni bila veoma popularna, kako u Jugoslaviji, tako i u bivšem Sovjetskom savezu u kome su turneje trajale i po nekoliko mjeseci, odlučili su da se raziđu, a Daliborka je nastavila da gradi svoju muzičku karijeru samostalno.

U maju 1972. godine je objavila singl ploču sa pjesmama „Daj ruku, hladno je“ i „Hajde reci da me voliš“, a u januaru 1974. ploču sa numerama „Ti nisi kao svi“ i „Tom, Tom“. Zagrebačka diskografska kuća „Jugoton“ je 1975. godine izdala njenu singlicu sa pjesmama „Moja čežnja za tobom“ i „Uvijek se neko nađe“, a u međuvremenu je Stojšićeva objavila dvije ploče na ruskom jeziku. Tokom 1980. godine Daliborka je snimila pjesme „Pa šta“, „Marame“, „Neka spava, neka spava“ i „Djilaven, romalen“. Na drugoj ploči je sarađivala sa svojim sadašnjim suprugom Branimirom Đokićem i njegovim ansamblom. Devet novih pjesama Daliborke Stojšić njena publika imala je priliku da čuje na albumu „Pazi!.. Kad-tad“ iz 1983. godine. Sve pjesme je aranžirao Branimir Đokić, a pisali su iz Miša Marković, Boris Bizetić i Marina Tucaković. „Jugoton“ je 1985. godine objavio njen drugi studijski album sa pesmama „Telefon“, „Pomozi mi“, „Kiše su slutile naš rastanak“, „Budi samo moj“ i drugima. Ponovo ju je pratio Ansambl Branimira Đokića, ali je ovog puta za aranžmane bio zadužen Dragan Knežević. Na Festivalu „Mesam“ 1989. godine pjevala je pjesmu „Srce ranjeno“. Nakon toga, Daliborka je napravila dužu muzičku pauzu, a 1996. godine PGP RTS je objavio njen album pod nazivom „Đula“. Pored naslovne, na toj ploči su bile i pjesme „Sanjam te“, „Snegovi decembra“, „Hej lekari, hej travari“, „Zlatna ribica“ i druge. Daliborka je od strane kritike i publike proglašena pobednicom festivala „Beogradsko proljeće ’96“. Premda su se nadali da će ovo označiti njen povratak na domaću muzičku scenu, Stojšićeva ipak je ipak odlučila da ne nastavi muzičku karijeru. Jednom prilikom je izjavila da se povukla zbog „potpune vulgarizacije muzike i estrade“ u Srbiji, te da se sada potpuno posvetila onome za šta se školovala, a to je književnost.

Književna karijera

Prvi put se kao recenzent pojavila 2011. godine na zbirci pjesama mladog autora Saše Milivojeva „Kad svitac odleti“. U jednom televizijskom intervjuu je kazala da je Milivojev njen prvi projekat i da će i dalje truditi da pomaže mladim autorima u Srbiji. Svoju prvu zbirku pjesama simboličnog naziva „Lutka koja govori“ objavila je 2017. godine, a godinu dana kasnije je publici premijerno predstavila drugu zbirku pod imenom „Vuk samotnjak“. 

Privatni život

Daliborka Stojšić rođena je 1944. godine u Ćupriji. Ljubav prema muzici i umjetnosti naslijedila je od bake koja je bila češkog porijekla. Po završetku srednje muzičke škole upisala je studij književnosti na Filološkom fakultetu u Beogradu.

Kada je izabrana za Miss Jugoslavije 1968. godine, našla se u žiži javnosti, ali je svoju popularnost uspjela iskoristiti da se okuša u muzici, glumi i vode posao. Pjevajući u kvartetu One, zbližili su se i sa kolegom Žarkom Dančuom, a ubrzo su se i vjenčali. Nakon što se grupa raspala 1975. godine, njih dvoje su nastavili zajedno nastupati i snimati nove ploče.

U međuvremenu se rodio njihov sin Bojan, a par se razišao krajem sedamdesetih godina dvadesetog vijeka. Bez obzira na veliku popularnost koju su u tom momentu uživali, njihov razvod nije punio novinske stupce, nego se okončanje braka završilo bez mnogo pompe i skandala. Daliborka je početkom osamdesetih godina upoznala harmonikaša Branimira Đokića.

Nekoliko godina kasnije su se vjenčali, a njihov brak traje skoro četiri decenije. Sarađivali su na pojedinim Daliborkinim albumima, ali su svoju privatnost držali dalje od očiju javnosti. Daliborka Stojšić je krajem šezdesetih godina 20. vijeka važila za jednu od najpoželjnijih žena na domaćoj javnoj sceni, a zvaničan status najlepše žene u Jugoslaviji je dobila 1968. Ipak, polovinom devedesetih godina 20. vijeka se skoro potpuno povukla sa estrade, smatrajući da je sve što dolazi sa estrade postalo skandalozno i vulgarno.

Zato se posvetila svojoj primarnoj profesiji, a to je književnost. Inspiraciju za svoje zbirke pjesama pronalazila je u djelima Desanke Maksimović, Danila Kiša i drugih velikih srpskih i jugoslovenskih pisaca.

/stil.kurir.rs/*